Fragment książki:

Anatolij Golicyn - "Nowe kłamstwa w miejsce starych komunistyczna strategia podstępu i dezinformacji"

Wzorce Dezinformacji:

„Słabość i Ewolucja”

Można wyróżnić trzy wzorce strategicznej dezinformacji stosowane

przez komunistów: wzorzec dla okresu, w którym realizowane

są cele konkretnej dalekosiężnej doktryny politycznej,

wzorzec na czas kryzysu reżimu komunistycznego lub jego polityki

i wreszcie wzorzec na okres przejściowy.

Wzorzec „Słabości i Ewolucji”

Wzorzec dezinformacji wykorzystywany podczas realizacji

dalekosiężnej doktryny politycznej można nazwać wzorcem

„słabości i ewolucji” lub też „wykalkulowanego umiaru ideologicznego”.

Jego celem jest rozwianie obaw przeciwnika międzynarodowego

komunizmu, poprzez zaniżanie jego rzeczywistej

siły i utrudnianie im działań poprzez maskowanie rzeczywistych

postępów komunizmu.

Dezinformacyjne zastosowanie tego wzorca oznacza zatem

odzwierciedlanie rzeczywistych lub wymyślonych słabości, rozłamów

i kryzysów świata komunistycznego, oraz stwarzanie wrażenia

ewolucji od systemu ideologicznego w stronę jakiegoś systemu

konwencjonalnego, narodowo-państwowego. Zamiarem

– 13 –

CZĘŚĆ PIERWSZA. ROZDZIAŁ 2

jest spowodowanie sytuacji, w której niekomunistyczne państwa,

przyjmujące rzekomą niespójność i ewolucję świata komunistycznego

za pewnik, nie będą w stanie zareagować odpowiednio na

strategię ofensywną i w zamieszaniu zostaną zmuszone do podjęcia

błędnych decyzji i przyjęcia nietrafnych analiz w sferze

współistnienia ze światem komunistycznym. Główną rolę w tym

wzorcu dezinformacji odgrywa ukrywanie i mylne przedstawianie

prawdziwej natury, celów, taktyki i technik prowadzenia

polityki.

Podejmowane są wysiłki w celu ukrycia lub zaniżenia prawdziwej

siły i agresywności komunizmu w celu pozyskania i wykorzystania

taktycznych sojuszników politycznych i uniknięcia

wzbudzenia ich podejrzeń. Prawdziwe pozytywne informacje o

reżimach komunistycznych są zatajane lub dezawuowane, niekorzystne

są ujawniane, wymyślane, bądź przekazywane w formie

„przecieków kontrolowanych”. Wiedząc, że w odróżnieniu

od rządów demokratycznych, reżimy komunistyczne nie muszą

się martwić o perspektywy wyborcze, mogą sobie pozwolić na

ujawnianie prawdziwej bądź fałszywej informacji o samych sobie.

Podkreślane są prawdziwe i fałszywe słabości systemów niekomunistycznych;

środki dostosowawcze i rozwiązania przedstawiane

są jako porażki, znaczenie różnic ideologicznych między

światem komunistycznym a niekomunistycznym ulega pomniejszeniu.

Pozwala się rozważać wykalkulowane złagodzenie systemu,

a nawet pewne odejścia od dogmatów komunizmu. Wyolbrzymia

się wspólne cechy i interesy państw demokratycznych i

komunistycznych, zaś długofalowe cele komunizmu i ich skoordynowana

realizacja są ukrywane. Jednak główną cechą tego

wzorca jest podkreślanie rzekomych podziałów w świecie komunistycznym

i ewolucji państw komunistycznych w kierunku

niepodległych państw narodowych, działających głównie zgodnie

ze swoimi interesami narodowymi. Wzorzec „słabości i ewo–

14 –

NOWE KŁAMSTWA W MIEJSCE STARYCH

lucji” określa zastosowane formy i środki. Główną rolę odgrywają

specjalne operacje dezinformacyjne, znaczenie propagandy zaś

ulega pomniejszeniu i zaczyna ona odgrywać rolę pomocniczą.

Precedens NEP-u

Wzorzec „słabości i ewolucji” został z powodzeniem zastosowany

przez Lenina w latach dwudziestych. W roku 1921 Rosja

Sowiecka stała w obliczu nieuchronnej zapaści, wręcz upadku.

Przemysł został zniszczony przez wojnę, rolnictwo znajdowało

się w kryzysie. Rosjanie, rozczarowani surową polityką „komunizmu

wojennego” byli na krawędzi rewolty, polityka terroru okazywała

się nieskuteczna. Na Syberii i wzdłuż Wołgi wybuchały

powstania chłopskie. Ruchy narodowe na Ukrainie, w Gruzji,

Armenii i w Azji Centralnej otwarcie głosiły separatyzm i stanowiły

poważne zagrożenie dla jedności państwowej, zbuntowali

się marynarze w bazie w Kronsztadzie. Upadły nadzieje na światową

rewolucję po porażkach komunistów w Niemczech, Polsce

i na Węgrzech. Główne mocarstwa europejskie, chociaż podzielone,

wszystkie były wrogie komunizmowi i nowemu państwu

sowieckiemu, wielka rosyjska emigracja, rozproszona po

całej Europie, spiskowała w celu obalenia reżimu. Rosja Sowiecka

znajdowała się w całkowitej izolacji politycznej i gospodarczej.

Właśnie w tych wybitnie niekorzystnych warunkach, w warunkach

niekorzystnej nierównowagi sił, Lenin wymyślił i uruchomił

długofalową politykę, która po ośmiu latach miała się zakończyć

spektakularnym sukcesem. Specjalnie nadano jej mylącą

nazwę „Nowej Polityki Gospodarczej” (NEP – Nowaja Ekonomiczeskaja

Politika). W rzeczywistości sięgała ona znacznie szerzej,

niż tylko sfera gospodarcza, definiując także podstawowe

cele polityczne i ideologiczne, taktykę wewnętrzną i zewnętrz–

15 –

CZĘŚĆ PIERWSZA. ROZDZIAŁ 2

ną reżimu oraz strategię dla międzynarodowego ruchu komunistycznego.

W okresie trwania NEP przywódcy sowieccy mieli

wyeliminować separatyzmy, poprzez stworzenie federacji republik

narodowych, czyli Związku Socjalistycznych Republik Sowieckich.

Mieli wprowadzić długoterminowe planowanie gospodarki

na skalę państwa. Mieli zaplanować i zbudować sieć połączeń

elektrycznych w celu połączenia ze sobą całego kraju. Mieli

zacząć zmieniać równowagę sił na korzyść komunizmu.

Dla świata w ogólności NEP oznaczał, że przemysłowcy z zagranicy

otrzymali koncesje w sowieckim przemyśle i zezwolono

im na otwarcie interesów w Rosji Sowieckiej. Sowieckie przedsiębiorstwa

przemysłowe zostały zorganizowane w trusty i działały

na zasadach osiągania zysku, rachunku ekonomicznego;

mniejsze przedsiębiorstwa mogły stać się własnością spółdzielni

lub osób prywatnych. Ponownie w użytku znalazły się pieniądze

i zezwolono na prywatny handel. Rozluźniono restrykcje

wyjazdowe, ogłoszono amnestię i zachęcano do powrotu emigrantów,

zezwalając jednocześnie na emigrację części obywateli

sowieckich. Sowiecka dyplomacja poszukiwała form pokojowego

współistnienia z Zachodem.

Sowieccy przywódcy postrzegali to w inny sposób. Liczyli, że

NEP nie tylko spowoduje ożywienie gospodarcze, ale także uśmierzy

wewnętrzny bunt, rozszerzy handel zagraniczny, przyciągnie

obcy kapitał i wiedzę specjalistyczną. Miał także pozwolić na

pozyskanie uznania dyplomatycznego wśród państw niekomunistycznych,

uchronić od konfliktu z mocarstwami europejskimi,

pomóc w wykorzystaniu konfliktów wewnątrz i między państwami

kapitalistycznymi, zneutralizować ruch emigracyjny i

wesprzeć promocję rewolucji światowej poprzez ruch komunistyczny.

Lenin wierzył, że ta zasadniczo agresywna i ideologiczna polityka

okaże się skuteczna, jeśli będzie jej towarzyszyło systema–

16 –

NOWE KŁAMSTWA W MIEJSCE STARYCH

tyczne wprowadzanie w błąd opinii światowej i przedstawianie

mylnych informacji lub, używając słowa na wskroś współczesnego:

dezinformacji. Cechami charakterystycznymi tej dezinformacji

były pozorowane złagodzenie ideologii komunistycznej, unikanie

odniesień do przemocy w metodach działania, przesada w

przedstawianiu stopnia przywrócenia kapitalizmu w Rosji Sowieckiej,

stosowanie trzeźwego i „biznesowego” stylu w negocjacjach

dyplomatycznych i handlowych z Zachodem, a także

nacisk na rozbrojenie i pokojowe współistnienie. Wszystko to

było obliczone na wywołanie wrażenia, że system komunistyczny

był słaby i stracił swój rewolucyjny impet. Pozostawiony sam

sobie, albo miałby się rozpaść, albo w jakiś sposób ułożyć z systemem

kapitalistycznym.

Sowiecka służba bezpieczeństwa została zreorganizowana, i

przyjęła nazwę OGPU (Związkowy Państwowy Zarząd Polityczny)

i otrzymała nowe zadania polityczne. Zlecono jej montowanie

operacji politycznych i dezinformacyjnych. Stworzono podstawione,

fałszywe ruchy opozycyjne, sterowane potajemnie

przez OGPU. Zaplanowano je w celu wciągania w swoje szeregi

prawdziwych opozycjonistów w kraju i zagranicą. Reżim używał

tych niewinnych osób do różnych celów. Mogły funkcjonować

jako kanały dezinformacji, szantażowano ich i rekrutowano jako

agentów, aresztowano i wytaczano publiczne procesy. Charakterystycznym

(choć nie jedynym) przykładem tej techniki była tak

zwana operacja „Trust”.

W 1921 roku, na samym początku NEP-u, OGPU stworzyła w

Rosji Sowieckiej fałszywą organizację antysowiecką, Sojusz Monarchistyczny

Rosji Środkowej. Założona przez carskich generałów

w Moskwie i Leningradzie, niegdyś istniała naprawdę, została

jednak zlikwidowana przez tajne służby w latach 1919-1920.

Organizacją nominalnie kierowali jej byli członkowie, w tym dawni

carscy generałowie, a także członkowie starej arystokracji, któ–

17 –

CZĘŚĆ PIERWSZA. ROZDZIAŁ 2

rzy przeszli na stronę Sowietów. Ich lojalność wobec reżimu sowieckiego

nie podlegała wątpliwości, ponieważ zdradzili dawnych

przyjaciół z podziemia antykomunistycznego. Byli to carscy

generałowie Brusiłow i Zajonczkowskij, były carski attaché

wojskowy w Jugosławii [Serbii], gen. Potapow, a także b. carski

urzędnik z ministerstwa transportu Jakuszew. Najbardziej aktywnym

członkiem „Trustu” był dawny oficer wywiadu Sztabu Generalnego

w carskiej Rosji, który używał wielu nazwisk, a jedno

z nich to Opperput.

Agenci „Trustu” podróżowali za granice i ustanawiali poufne

kontakty z prawdziwymi przywódcami antykomunistycznej emigracji,

rzekomo w celu koordynacji działań przeciw reżimowi

sowieckiemu. Wśród ważnych przedstawicieli emigracji, z którymi

się spotykali, byli Borys Sawinkow oraz generałowie Wrangel

i Kutiepow.

Agenci przekonywali swoje kontakty, że monarchistyczny

ruch antysowiecki, który reprezentowali, dobrze już okrzepł i

spenetrował wyższe szczeble w armii, służbach bezpieczeństwa,

a nawet w rządzie i że w swoim czasie będzie mógł przejąć władzę

i przywrócić monarchię. Przekonali przywódców emigracji, że

system przeszedł radykalną przemianę: komunizm zawiódł, ideologia

była martwa, aktualni przywódcy nie mieli nic wspólnego

z fanatycznymi rewolucjonistami z przeszłości. W głębi serca

byli nacjonalistami, a ich reżim ewoluował w stronę umiarkowanego

reżimu narodowego i miał wkrótce upaść. NEP miał być

pierwszym poważnym ustępstwem na drodze do przywrócenia

w Rosji kapitalizmu. Wkrótce miały nastąpić koncesje polityczne.

Z tego powodu, jak przekonywali agenci „Trustu”, każda interwencja

czy wrogi gest ze strony mocarstw europejskich lub

ruchu emigracyjnego byłyby co najmniej złymi pomysłami, jeśli

nie tragicznymi, jako że zjednoczyłyby tylko Rosjan wokół rządu

i w ten sposób przedłużyłyby jego trwanie. Rzą<