Fragment książki:

Anatolij Golicyn - "Nowe kłamstwa w miejsce starych komunistyczna strategia podstępu i dezinformacji"

Wzorce Dezinformacji:

„Słabość i Ewolucja”

Można wyróżnić trzy wzorce strategicznej dezinformacji stosowane

przez komunistów: wzorzec dla okresu, w którym realizowane

są cele konkretnej dalekosiężnej doktryny politycznej,

wzorzec na czas kryzysu reżimu komunistycznego lub jego polityki

i wreszcie wzorzec na okres przejściowy.

Wzorzec „Słabości i Ewolucji”

Wzorzec dezinformacji wykorzystywany podczas realizacji

dalekosiężnej doktryny politycznej można nazwać wzorcem

„słabości i ewolucji” lub też „wykalkulowanego umiaru ideologicznego”.

Jego celem jest rozwianie obaw przeciwnika międzynarodowego

komunizmu, poprzez zaniżanie jego rzeczywistej

siły i utrudnianie im działań poprzez maskowanie rzeczywistych

postępów komunizmu.

Dezinformacyjne zastosowanie tego wzorca oznacza zatem

odzwierciedlanie rzeczywistych lub wymyślonych słabości, rozłamów

i kryzysów świata komunistycznego, oraz stwarzanie wrażenia

ewolucji od systemu ideologicznego w stronę jakiegoś systemu

konwencjonalnego, narodowo-państwowego. Zamiarem

– 13 –

CZĘŚĆ PIERWSZA. ROZDZIAŁ 2

jest spowodowanie sytuacji, w której niekomunistyczne państwa,

przyjmujące rzekomą niespójność i ewolucję świata komunistycznego

za pewnik, nie będą w stanie zareagować odpowiednio na

strategię ofensywną i w zamieszaniu zostaną zmuszone do podjęcia

błędnych decyzji i przyjęcia nietrafnych analiz w sferze

współistnienia ze światem komunistycznym. Główną rolę w tym

wzorcu dezinformacji odgrywa ukrywanie i mylne przedstawianie

prawdziwej natury, celów, taktyki i technik prowadzenia

polityki.

Podejmowane są wysiłki w celu ukrycia lub zaniżenia prawdziwej

siły i agresywności komunizmu w celu pozyskania i wykorzystania

taktycznych sojuszników politycznych i uniknięcia

wzbudzenia ich podejrzeń. Prawdziwe pozytywne informacje o

reżimach komunistycznych są zatajane lub dezawuowane, niekorzystne

są ujawniane, wymyślane, bądź przekazywane w formie

„przecieków kontrolowanych”. Wiedząc, że w odróżnieniu

od rządów demokratycznych, reżimy komunistyczne nie muszą

się martwić o perspektywy wyborcze, mogą sobie pozwolić na

ujawnianie prawdziwej bądź fałszywej informacji o samych sobie.

Podkreślane są prawdziwe i fałszywe słabości systemów niekomunistycznych;

środki dostosowawcze i rozwiązania przedstawiane

są jako porażki, znaczenie różnic ideologicznych między

światem komunistycznym a niekomunistycznym ulega pomniejszeniu.

Pozwala się rozważać wykalkulowane złagodzenie systemu,

a nawet pewne odejścia od dogmatów komunizmu. Wyolbrzymia

się wspólne cechy i interesy państw demokratycznych i

komunistycznych, zaś długofalowe cele komunizmu i ich skoordynowana

realizacja są ukrywane. Jednak główną cechą tego

wzorca jest podkreślanie rzekomych podziałów w świecie komunistycznym

i ewolucji państw komunistycznych w kierunku

niepodległych państw narodowych, działających głównie zgodnie

ze swoimi interesami narodowymi. Wzorzec „słabości i ewo–

14 –

NOWE KŁAMSTWA W MIEJSCE STARYCH

lucji” określa zastosowane formy i środki. Główną rolę odgrywają

specjalne operacje dezinformacyjne, znaczenie propagandy zaś

ulega pomniejszeniu i zaczyna ona odgrywać rolę pomocniczą.

Precedens NEP-u

Wzorzec „słabości i ewolucji” został z powodzeniem zastosowany

przez Lenina w latach dwudziestych. W roku 1921 Rosja

Sowiecka stała w obliczu nieuchronnej zapaści, wręcz upadku.

Przemysł został zniszczony przez wojnę, rolnictwo znajdowało

się w kryzysie. Rosjanie, rozczarowani surową polityką „komunizmu

wojennego” byli na krawędzi rewolty, polityka terroru okazywała

się nieskuteczna. Na Syberii i wzdłuż Wołgi wybuchały

powstania chłopskie. Ruchy narodowe na Ukrainie, w Gruzji,

Armenii i w Azji Centralnej otwarcie głosiły separatyzm i stanowiły

poważne zagrożenie dla jedności państwowej, zbuntowali

się marynarze w bazie w Kronsztadzie. Upadły nadzieje na światową

rewolucję po porażkach komunistów w Niemczech, Polsce

i na Węgrzech. Główne mocarstwa europejskie, chociaż podzielone,

wszystkie były wrogie komunizmowi i nowemu państwu

sowieckiemu, wielka rosyjska emigracja, rozproszona po

całej Europie, spiskowała w celu obalenia reżimu. Rosja Sowiecka

znajdowała się w całkowitej izolacji politycznej i gospodarczej.

Właśnie w tych wybitnie niekorzystnych warunkach, w warunkach

niekorzystnej nierównowagi sił, Lenin wymyślił i uruchomił

długofalową politykę, która po ośmiu latach miała się zakończyć

spektakularnym sukcesem. Specjalnie nadano jej mylącą

nazwę „Nowej Polityki Gospodarczej” (NEP – Nowaja Ekonomiczeskaja

Politika). W rzeczywistości sięgała ona znacznie szerzej,

niż tylko sfera gospodarcza, definiując także podstawowe

cele polityczne i ideologiczne, taktykę wewnętrzną i zewnętrz–

15 –

CZĘŚĆ PIERWSZA. ROZDZIAŁ 2

ną reżimu oraz strategię dla międzynarodowego ruchu komunistycznego.

W okresie trwania NEP przywódcy sowieccy mieli

wyeliminować separatyzmy, poprzez stworzenie federacji republik

narodowych, czyli Związku Socjalistycznych Republik Sowieckich.

Mieli wprowadzić długoterminowe planowanie gospodarki

na skalę państwa. Mieli zaplanować i zbudować sieć połączeń

elektrycznych w celu połączenia ze sobą całego kraju. Mieli

zacząć zmieniać równowagę sił na korzyść komunizmu.

Dla świata w ogólności NEP oznaczał, że przemysłowcy z zagranicy

otrzymali koncesje w sowieckim przemyśle i zezwolono

im na otwarcie interesów w Rosji Sowieckiej. Sowieckie przedsiębiorstwa

przemysłowe zostały zorganizowane w trusty i działały

na zasadach osiągania zysku, rachunku ekonomicznego;

mniejsze przedsiębiorstwa mogły stać się własnością spółdzielni

lub osób prywatnych. Ponownie w użytku znalazły się pieniądze

i zezwolono na prywatny handel. Rozluźniono restrykcje

wyjazdowe, ogłoszono amnestię i zachęcano do powrotu emigrantów,

zezwalając jednocześnie na emigrację części obywateli

sowieckich. Sowiecka dyplomacja poszukiwała form pokojowego

współistnienia z Zachodem.

Sowieccy przywódcy postrzegali to w inny sposób. Liczyli, że

NEP nie tylko spowoduje ożywienie gospodarcze, ale także uśmierzy

wewnętrzny bunt, rozszerzy handel zagraniczny, przyciągnie

obcy kapitał i wiedzę specjalistyczną. Miał także pozwolić na

pozyskanie uznania dyplomatycznego wśród państw niekomunistycznych,

uchronić od konfliktu z mocarstwami europejskimi,

pomóc w wykorzystaniu konfliktów wewnątrz i między państwami

kapitalistycznymi, zneutralizować ruch emigracyjny i

wesprzeć promocję rewolucji światowej poprzez ruch komunistyczny.

Lenin wierzył, że ta zasadniczo agresywna i ideologiczna polityka

okaże się skuteczna, jeśli będzie jej towarzyszyło systema–

16 –

NOWE KŁAMSTWA W MIEJSCE STARYCH

tyczne wprowadzanie w błąd opinii światowej i przedstawianie

mylnych informacji lub, używając słowa na wskroś współczesnego:

dezinformacji. Cechami charakterystycznymi tej dezinformacji

były pozorowane złagodzenie ideologii komunistycznej, unikanie

odniesień do przemocy w metodach działania, przesada w

przedstawianiu stopnia przywrócenia kapitalizmu w Rosji Sowieckiej,

stosowanie trzeźwego i „biznesowego” stylu w negocjacjach

dyplomatycznych i handlowych z Zachodem, a także

nacisk na rozbrojenie i pokojowe współistnienie. Wszystko to

było obliczone na wywołanie wrażenia, że system komunistyczny

był słaby i stracił swój rewolucyjny impet. Pozostawiony sam

sobie, albo miałby się rozpaść, albo w jakiś sposób ułożyć z systemem

kapitalistycznym.

Sowiecka służba bezpieczeństwa została zreorganizowana, i

przyjęła nazwę OGPU (Związkowy Państwowy Zarząd Polityczny)

i otrzymała nowe zadania polityczne. Zlecono jej montowanie

operacji politycznych i dezinformacyjnych. Stworzono podstawione,

fałszywe ruchy opozycyjne, sterowane potajemnie

przez OGPU. Zaplanowano je w celu wciągania w swoje szeregi

prawdziwych opozycjonistów w kraju i zagranicą. Reżim używał

tych niewinnych osób do różnych celów. Mogły funkcjonować

jako kanały dezinformacji, szantażowano ich i rekrutowano jako

agentów, aresztowano i wytaczano publiczne procesy. Charakterystycznym

(choć nie jedynym) przykładem tej techniki była tak

zwana operacja „Trust”.

W 1921 roku, na samym początku NEP-u, OGPU stworzyła w

Rosji Sowieckiej fałszywą organizację antysowiecką, Sojusz Monarchistyczny

Rosji Środkowej. Założona przez carskich generałów

w Moskwie i Leningradzie, niegdyś istniała naprawdę, została

jednak zlikwidowana przez tajne służby w latach 1919-1920.

Organizacją nominalnie kierowali jej byli członkowie, w tym dawni

carscy generałowie, a także członkowie starej arystokracji, któ–

17 –

CZĘŚĆ PIERWSZA. ROZDZIAŁ 2

rzy przeszli na stronę Sowietów. Ich lojalność wobec reżimu sowieckiego

nie podlegała wątpliwości, ponieważ zdradzili dawnych

przyjaciół z podziemia antykomunistycznego. Byli to carscy

generałowie Brusiłow i Zajonczkowskij, były carski attaché

wojskowy w Jugosławii [Serbii], gen. Potapow, a także b. carski

urzędnik z ministerstwa transportu Jakuszew. Najbardziej aktywnym

członkiem „Trustu” był dawny oficer wywiadu Sztabu Generalnego

w carskiej Rosji, który używał wielu nazwisk, a jedno

z nich to Opperput.

Agenci „Trustu” podróżowali za granice i ustanawiali poufne

kontakty z prawdziwymi przywódcami antykomunistycznej emigracji,

rzekomo w celu koordynacji działań przeciw reżimowi

sowieckiemu. Wśród ważnych przedstawicieli emigracji, z którymi

się spotykali, byli Borys Sawinkow oraz generałowie Wrangel

i Kutiepow.

Agenci przekonywali swoje kontakty, że monarchistyczny

ruch antysowiecki, który reprezentowali, dobrze już okrzepł i

spenetrował wyższe szczeble w armii, służbach bezpieczeństwa,

a nawet w rządzie i że w swoim czasie będzie mógł przejąć władzę

i przywrócić monarchię. Przekonali przywódców emigracji,