Powracamy do tematu uchylonej przez SKO decyzji Wójta Gminy Limanowa, z której wynikało, że otwarcie zakładu samochodowego przez Stanisława Gancarczyka jest niemożliwe.

Zarzuty SKO pod adresem Wójta Gminy Limanowa Władysława Pazdana:

Po pierwsze, organ I instancji przeprowadził wprawdzie dwukrotnie dowód z opinii biegłych Mariusza Kolberga i Marka Kokoszki „na okoliczność szkodliwego oddziaływania planowanej inwestycji na sąsiednie nieruchomości”, jednak z opinii tych nie wynika, jaki jest terytorialny zasięg tych negatywnych oddziaływań, a wiec, czy w istocie obejmuje on wyłącznie nieruchomości należące do osób uznanych za strony przez Wójta Gminy Limanowa, czy też może negatywne oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia będzie dotykało również nieruchomości należące do innych podmiotów.

Po drugie, organ I instancji wprowadził nieznane ustawie środowiskowej kryterium wydania decyzji odmownej w postaci niezgodności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Działanie takie bez wątpienia narusza zatem art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej. (…) w strefie planowanej lokalizacji inwestycji oraz na obszarze przyległym nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (…).

Po trzecie, ustawowym kryterium wydania decyzji odmownej nie jest także negatywny wpływ przedsięwzięcia na środowisko, w tym zdrowie okolicznych mieszkańców. Zagrożenie takie może jedynie wpływać na treść warunków środowiskowych, do których przestrzegania inwestor będzie zobowiązany na etapie realizacji oraz eksploatacji przedsięwzięcia. RDOŚ sformułował szereg warunków minimalizujących to zagrożenie nakazując w szczególności wyposażenie systemu wentylacji kabiny lakierniczej w zestaw filtrów o sprawności zapewniającej pochłanianie co najmniej 98% emisji do powietrza cząstek stałych i gazowych materiałów lakierniczych oraz zastosowanie kabiny lakierniczej wykonanej z takich materiałów i przy użyciu takich rozwiązań konstrukcyjnych, które zapewniają emisję substancji do powietrza powstałych w procesie lakierowania wyłącznie poprzez zestaw filtrów. W tym kontekście należy zaznaczyć, że sprzeciw mieszkańców gminy, choćby miał swoje racjonalne podstawy – nie może stanowić podstawy do wydania negatywnej decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Przepisy nie nakładają bowiem obowiązku uzyskania powszechnej społecznej akceptacji dla przedsięwzięcia, a wynika z niej jedynie dyrektywa minimalizacji konfliktów społecznych.

Po czwarte, pozaprawną przesłanką wydania decyzji odmownej jest także brak gwarancji ze strony inwestora, iż wszystkie warunki określone w uzgodnieniu będą realizowane, co w sposób szczególny odnosi się do stosowanej dotychczas praktyki wykonywania prac blacharsko – lakierniczych na wolnym powietrzu, poza przeznaczonymi do tego celu urządzeniami i pomieszczeniami. Brak gwarancji przestrzegania warunków środowiskowych jest zresztą immanentną cechą każdej planowanej inwestycji, gdyż ustawa nie przewiduje podejmowania przez organ żadnych środków zabezpieczających, które gwarantowałyby respektowanie tych warunków przez inwestora. Odrębne przepisy prawa przewidują jednak instrumentarium, mające zastosowanie w przypadku zaistnienia takich sytuacji, jakich pojawienie się jest przedmiotem obaw ze strony organu I instancji oraz niektórych stron postępowania.